دوره 6، شماره 2 - ( 5-1398 )                   جلد 6 شماره 2 صفحات 241-253 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Rabizadeh F, Zare-Maivan H, Kazempour S. Ecological-anatomical comparative adaptability of two gypsophylic Astragalus species of gypsum soils. nbr. 2019; 6 (2) :241-253
URL: http://nbr.khu.ac.ir/article-1-2901-fa.html
ربیع زاده فاطمه، زارع -مایوان حسن، کاظم پور شاهرخ. سازش­ پذیری تطبیقی بوم ­شناختی-تشریحی دو گونۀ گون خاک­ های گچی. یافته های نوین در علوم زیستی. 1398; 6 (2) :241-253

URL: http://nbr.khu.ac.ir/article-1-2901-fa.html


دانشگاه تربیت مدرس ، F.rabizadeh1364@gmail.com
چکیده:   (265 مشاهده)
 گونه Astragalus semnanensis از گون­های خاردار از بخشۀSemnanensis  و گونه Astragalus fridae ازگون­های بدون خار از بخشۀ Incani هستند. این دو گونۀ انحصاری منطقۀ گچی غرب سمنان محسوب می­شوند. علاوه­ بر مطالعات اندک صورت­ گرفته دربارۀ ریخت­ شناسی این دوگونه، ارتباط تشریح، پراکنش و سازش­ پذیری آنها با عوامل خاک و ارتفاع مطالعه­ نشده است که مقایسۀ آن هدف این مطالعه است. در این مطالعه تأثیر ارتفاع و وضعیت فیزیکوشیمیایی خاک بر ویژگی­ های تشریح، ریخت­ شناسی و ریزریخت­ شناسی این دوگونه درقالب تحلیل­ های RDA وCCA  در نرم­ افزارCanoco 4.5  و نیز شناسایی گونه ­های گچ­ زی همراه انجام شد. مقایسه تحلیل­ های RDA نشان داد گچ بیشترین تأثیر مثبت را بر فراوانی هردو گونه و ارتفاع تأثیر مثبت بسیاری بر فراوانی گونۀ fridae .A دارد و بر فراوانی گونۀ A.semnanensis، که اغلب در ارتفاعات پایین ­تر می­ روید، اثر منفی می­ گذارد. هر دوگونه گچ را در سطح روپوست ریشه نگه می­ دارند و بخشی از گچ واردشده در پارانشیم برگ به­ صورت کریستال­ های سولفات کلسیم تجمیع می ­شوند. سازش­ پذیری سطح برگ به ­صورت کرک ­های متراکم و بلندتر و پایه چسب در A. semnanensis و در fridae A. قطورتر و میان­ چسب است. افزایش غلظت منیزیم، پتاسیم، EC، سدیم و CaCO3 باعث کاهش فراوانی هردوگونه می­ شود. گونه­ هایی مانند cymosum  Acantholimonو Prunus lycioides همراهی خوبی با جامعۀ A.semnanensis دارند. گونه ­های Moltkia gypsaceae  و Euphorbia gypsicola نیز همراهی خوبی با Astragalus fridae دارند.
 
 
 
متن کامل [PDF 1437 kb]   (59 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی | موضوع مقاله: علوم گیاهی
دریافت: ۱۳۹۶/۴/۲۵ | ویرایش نهایی: ۱۳۹۸/۶/۱۱ | پذیرش: ۱۳۹۶/۱۰/۱۰ | انتشار: ۱۳۹۸/۵/۸ | انتشار الکترونیک: ۱۳۹۸/۵/۸

فهرست منابع
1. Eftekhari T. and Assadi, M. 2001. Identification and classification of gypsy flora in the west area of Semnan province. - Desert 6: 87-114.
2. Faghir M.B., Attar, F. and Ertter, B. 2011. Foliar anatomy of the genus Potentilla L. (Rosaceae) in Iran and its taxonomic implication. - Iran. J. Sci. Tech. 3: 243-256.
3. Coté. G.G. 2009. Diversity and distribution of idioblasts producing calcium oxalate crystals in Dieffenbachia seguine (Araceae). - Am. J. Bot. 96: 1245-1254. [DOI:10.3732/ajb.0800276]
4. Ghahremaninejad, F. 2004. The sections of Astragalus L. with bifurcating hairs in Iran. - Turk. J. Bot. 28: 101-117.
5. Grigore, M.-N., Toma, C., Zamfirache, M.-M. and Boscaiu, M. 2011. Anatomical considerations on Spanish gypsophytes. Where is their place within plant ecology? - Biologie Vegetala, Tomul LVII, fasc. 2, s. II a.
6. Jafari, M. and Tavili, A. 2012. Reclamation of arid lands, University of Tehran Publications. Tehran. pp: 40-87
7. Jalili A. and Jamzad, Z. 1999. Red data book of Iran. - RIFR, pp. 748
8. Lock, J.M. and Simpson, K. 1991. Legumes of West Asia. Kew: Royal Botanic Gardens.
9. Maassoumi A.A. and Ranjbar, M. 1998. Revision of the genus Astragalus L. sect. Leucocercis Bunge (Leguminosae) from IRAN. - Iran. J. Bot. 7: 239-248.
10. Maassoumi, A.A .1998. New findings on the genus Astragalus L. in Iran. - Iranian J. Bot. 7: 221-226.
11. Maassoumi, A.A. 2003. Papilionaceae (Astragalus I). - In: Assadi, M. et al. (eds.): Flora of Iran, No. 43. - RIFR, Tehran. 386 pp.
12. Mehrabian, A.R., Zarre, Sh., Azizian, D. and Podlech, D. 2007. Petiole anatomy in Astragalus sect. Incani DC. (Fabaceae) Iran (a phylogenetical approach). - Iranian J. Bot. 13: 138-145.
13. Naderi Safar, K., Kazempour Osaloo, Sh., Maassoumi, A.A. and Zarre, Sh. 2014. Molecular phylogeny of Astragalus section Anthylloidei (Fabaceae) inferred from nrDNA ITS and plastid rpl32-trnL (UAG) sequence data. - Turk. J. Bot. 38: 637-652. [DOI:10.3906/bot-1308-44]
14. Nejad Falatoury, A. 2019. Three new combinations in the genus Prunus s.l. (Rosaceae) from Iran. - Novon 27: 73-74. [DOI:10.3417/2019352]
15. Rechinger, K.H. (ed.). 1963-2015. Flora Iranica. 1-174: - Akademische Druck- u. Verlagsanstalt, Graz; 175: - Akademische Verlagsgesellschaft, Salzburg; 176-181: - Naturhistorisches Museum, Wien.
16. Yakovlev, G.P., Sytin, A.K. and Roskov, Y.R. 1996. Legumes of Eurasia. - Royal Botanic Gardens, Kew. 734 pp.
17. Zarre, Sh. and Podlech, D. 2001. A short contribution to genus Astragalus L. (Fabaceae) in Turkey. - Pak. J. Bot. 33: 153-155.

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به سامانه نشریات علمی یافته های نوین در علوم زیستی است.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Nova Biologica Reperta

Designed & Developed by : Yektaweb